Ca de Bou to rasa bardzo stara, utworzona w Średniowieczu. Był to okres
krwawych podbojów i jednocześnie ożywionej wymiany handlowej. Na Majorkę
docierały statki angielskie, a znudzeni postojami w portach marynarze
wymyślali rozrywki.
Jedną z nich były walki psów. Anglicy przywozili swe buldogi, a miejscowi
pasterze wystawiali Ca de Bestier - ponure, silne i zdecydowane na wszystko
psy pastersko-obronne.
Majorczycy wpadli na pomysł, żeby skrzyżować ze sobą te dwie rasy, a później
konsekwentnie - jak na owe czasy hodowali efekty tej krzyżówki. W
międzyczasie wymyślono inną "rozrywkę" - walkę psów z bykami. Nowa rasa
okazała się doskonała w tej roli, i tak powstała jej nazwa Ca de Bou - czyli
pies na byki. Z czasem zaprzestano ich używania do walk psów, a
wyspecjalizowano rasę do walk z bykami.
Corrida to "sport narodowy" Hiszpanów. Dobrzy torreadorzy są uważani za
bohaterów, opowiada się o ich wyczynach, układa pieśni. Podobnie do rangi
bohaterów urosły najlepiej walczące Ca de Bou. Na ich cześć tworzono
poematy, po śmierci organizowano uroczyste pogrzeby, chowano z wszelkimi
honorami, stawiono nagrobek. W religijnej Hiszpanii było to okazanie nie
lada szacunku. Walki psów z bykami miały specjalne regulaminy i były
podzielone na kilka kategorii. Ca de Bou musiały nauczyć się takiej walki by
przy wadze własnej wynoszącej około 40 kg powalić na ziemię półtonowego
byka.
Był na to tylko jeden sposób - uderzenie w głowę. Jeżeli to nie poskutkowało
można było jeszcze rozpruć słabiznę.
Brzmi to może makabrycznie, ale Ca de Bou walczyły o życie. Krwiożerczych Hiszpanów zadawalała tylko taka walka, z której żywy wychodził wyłącznie zwycięzca. Pod koniec XIX w. zakazano w Hiszpanii zarówno walk psów, jak i walk psów z bykami. Pasterze wrócili do swoich Ca de Bestiar, a Ca de Bou przestały być potrzebne.
Na początku XX w. sprzedano do Puerto Rico ostatniego przedstawiciela dawnego Ca de Bou i rasa przestała istnieć. W latach 50- tych naszego stulecia grupa pasjonatów kynologicznych z Majorki podjęła się zadania odtworzenia rasy. Skupiono od chłopów psy, które w jakiś sposób przypominały Ca de Bou i rozpoczęto planową hodowlę, używając również wyjściowych ras (Buldog angielski i Ca de Bestiar) ich wysiłki doprowadziły do oficjalnego uznania rasy przez FCI w 1965 r. pod nazwą Perro de Presa Mallorquin, chociaż pogłowie psów było nieliczne, słabo wyrównane i bardzo odległe od wymagań FCI dotyczących rejestracji rasy.
W 1997 roku kynolodzy hiszpańscy sformułowali bardziej szczegółowy wzorzec rasy i zmienili jej nazwę. Perro de Presa Mallorquin znaczy Bojowy Pies z Majorki. Kiedy odtwarzano rasę nikt nie oczekiwał od tych psów bojowości, więc nazwa była chybiona, tym bardziej , że w oryginalnej starej nazwie wyspiarskiej - Ca de Bou - też nie ma słowa " bojowy". Tak więc, od 1977 roku oficjalna nazwa rasy, zaakceptowana przez FCI brzmi :
PERRO DOGO MALLORQUIN (Pies Dog z Majorki) lub Ca de Bou i tylko ona jest PRAWIDŁOWA.
Dobrze by było, gdyby fakt ten dotarł również do organizatorów wystaw w
Polsce. Umieszczanie w katalogu wystawowym rasy Perro de Presa Mallorquin
jest co najmniej nieporozumieniem, bo taka rasa już nie istnieje. Dzisiejsze
Ca de Bou to psy średniego wzrostu ( 52- 58 cm, 35 - 40 kg), mocne, zwarte i
doskonale umięśnione. Obecnie przeciwnikiem Ca de Bou bywa już tylko zły
człowiek, jednak psy te nadal bronią się i atakują w dawny sposób : uderzają
w twarz lub mierzą zębami w podbrzusze. Oczywiście zachowują się tak tylko w
razie zagrożenia, bo z natury są bardzo zrównoważone, spokojne i
przyjacielskie w stosunku do istot żywych. Mniejszych i słabszych od siebie
chętnie otaczają opieką, dlatego są doskonałymi towarzyszami dzieci i psami
domowymi. Bez problemów akceptują w swym stadzie psy innych ras i zwierzęta
różnych gatunków np. koty, króliki czy ptaki. Mimo swojej przeszłości nie
atakują dużych zwierząt kopytnych, a wręcz przeciwnie, chętnie
zaprzyjaˇniają się np. końmi i chętnie towarzyszą w konnych przejażdżkach.
Mają krótką sierść z gęstym podszerstkiem, więc doskonale znoszą polski
klimat o każdej porze roku. Chętnie bawią się na śniegu i z radością ciągną
np. sanki. Są zdrowe i bardzo rzadko zapadają na tak częste u molosów
choroby skóry, uszu czy oczu. Lubią biegać ale w domu zachowują się
spokojnie. Szczekają tylko w razie " poważnej sytuacji". Są bezgranicznie
oddane swemu stadu (rodzinie) i w jego obronie są gotowe na wszystko. W
razie zagrożenia wielkość przeciwnika nie ma dla nich znaczenia. Łatwo i
chętnie uczą się, dlatego mogą być z powodzeniem psami rodzinnymi. Mam
nadzieję, że ta wspaniała rasa będzie znajdywała w Polsce coraz więcej
zwolenników.
KRAJ POCHODZENIA:
Hiszpania.
DATA OPUBLIKOWANIA OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
11.12.1996.
PRZEZNACZENIE: Pies stróżujący i obrończy.
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery,
pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne.
Sekcja 2.1 Molosy, typ dogowaty.
Nie podlegają próbom pracy.
WRAŻENIE OGÓLNE :
Typowy molos o nieco wydłużonej sylwetce, silny i potężny, średniej
wielkości.
Zróżnicowanie płci jest wyraźnie widoczne w wielkości głowy, jej obwód jest
zdecydowanie większy u psów niż u suk.
USPOSOBIENIE :
Z natury spokojne, w wymagających tego okolicznościach odważne i dzielne.
Pies łatwy we współpracy z człowiekiem, wierny i oddany swemu panu.
Niezrównany jako pies stróżujący i obrończy.
W sytuacjach pokojowych ufny i pewny siebie. W podnieceniu jego wzrok
nabiera ostrości.
GŁOWA :
Mocna i masywna.
MÓZGOCZASZKA :
Czaszka : Duża, szeroka i prawie kwadratowa. Jej obwód, zwłaszcza u psów,
jest większy niż obwód klatki piersiowej mierzonej na wysokości kłębu. Czoło
szerokie i płaskie. Bruzda czołowa dobrze zaznaczona. Kształt czaszki
powoduje, że potylica jest niewidoczna gdy oglądamy głowę z przodu. Linie
czaszki i kufy prawie równoległe, nieznacznie się zbiegają. Stop : Widziany
z boku wyraźnie zaznaczony; oglądany z przodu jedynie dostrzegalny, gdyż
łuki nadoczodołowe i wyraźna bruzda czołowa zamazują jego rysunek.
TRZEWIOCZASZKA :
Mięśnie szczęk są mocne, wypukłe, dobrze rozwinięte i sięgają aż pod oczy.
Głowa pozbawiona fałd skórnych, które mogą występować jedynie po jej bokach
nad policzkami.
Nos : Czarny i szeroki. Dobrze zaznaczona bruzda między nozdrzami.
Kufa : Osadzona w linii oczu, szeroka i stożkowata, oglądana z boku
przypomina ścięty stożek o szerokiej podstawie. Grzbiet nosa prosty,
nieznacznie wznoszący się. Stosunek długości kufy do długości czaszki jest
jak 1 do 3.
Wargi : Górna warga zakrywa dolną na całej długości, aż do kącika wargowego.
Górna warga stosunkowo przylegająca, zaś dolna marszczy się w swej środkowej
części. Przy zamkniętej kufie wargi mało zauważalne. Całkowicie różowe
podniebienie z widocznym "ożebrowaniem", brzegi dziąseł czarne.
Szczęki/Zgryz/Zęby : Szczęki mocne, równo ustawione siekacze, kły szeroko
rozstawione. Uzębienie kompletne, zęby białe i mocne. Nieprzesadny
przodozgryz, nie większy niż 1 cm. Niewidoczne siekacze przy zamkniętym
pysku.
Oczy : Duże i owalne. Powieki szeroko rozwarte, przylegające, nieco skośne.
Kolor jak najciemniejszy przy danym umaszczeniu. Niewidoczna trzecia
powieka. Niewidoczne białka gdy patrzymy od frontu. Oczy głęboko i szeroko
osadzone.
Uszy : Osadzone wysoko na bokach głowy, stosunkowo małe, noszone w "płatek
róży" (załamane do tyłu, z widoczną wewnętrzną stroną ucha). W odprężeniu
koniec ucha znajduje się poniżej linii oczu.
SZYJA : Mocna, gruba, proporcjonalna do całości. Szerokość u podstawy jest
równa mniej więcej przekrojowi głowy ; harmonijnie połączona z kłębem. Skóra
dość luźna ; dopuszczalne niewielkie podgardle.
TUŁÓW :
Lędźwie i słabizny : Krótkie, stosunkowo wąskie, wyraźnie wysklepione w
stronę zadu.
Zad : Ustawiony 1-2 cm wyżej niż kłąb. Nachylony do poziomu pod kątem 30' ,
nieco węższy od klatki piersiowej.
Klatka piersiowa : Głęboka, sięgająca do łokci, ożebrowanie nieco
cylindryczne. Szeroko rozstawione wierzchołki łopatek powodują, że klatka
piersiowa jest szeroka na wysokości kłębu.
Dolna linia : Linia klatki piersiowej równoległa do podłoża, brzuch lekko
podciągnięty, nigdy charci.
OGON : Nisko osadzony. Gruby u nasady, stopniowo zwężający się się do końca.
W spoczynku zwisa w sposób naturalny; w ruchu nieznacznie wygięty, noszony
na wysokości górnej linii.
KOŃCZYNY :
KOŃCZYNY PRZEDNIE : Proste, równoległe szeroko rozstawione.
Łopatki : Umiarkowanie krótkie, nieznacznie nachylone, przylegające.
Ramiona : Dobrze umięśnione, proste, o mocnym kośćcu.
Łokcie : Odstawione ze względu na szeroką klatkę piersiową, ale nie
wykręcone na zewnątrz.
Łapy : Mocne, o grubych palcach, zwarte, lekko zaokrąglone. Poduszki
nieznacznie pigmentowane.
KOŃCZYNY TYLNE : Bardziej plastycznie umięśnione niż przednie.
Uda: Szerokie, nieprzesadnie kątowane.
Śródstopie : Krótkie, proste, mocne.
Wilcze pazury : Niedopuszczalne.
Łapy : Mocne o grubych palcach, dłuższych niż w przednich łapach. Owalne w
kształcie. Preferowane pigmentowane poduszki.
CHODY : Typowym ruchem dla rasy jest kłus.
SKÓRA : Stosunkowo gruba, przylegająca do ciała, wyłączając szyję, gdzie
może tworzyć niewielkie podgardle.
SZATA :
Włos : Krótki i szorstki w dotyku.
UMASZCZENIE : Pręgowane, płowe i czarne,
preferowane w podanej kolejności. Preferowane ciemne pręgowanie i intensywne
odcienie płowego. Dopuszczalne białe znaczenia na przednich kończynach,
klatce piersiowej i kufie, nie przekraczające 30% powierzchni całego ciała.
Dopuszczalna czarna maska.
WIELKOŚC :
Wysokość psa w kłębie : psy 55-58 cm, suki 52-55 cm. Waga : psy 35-38 kg,
suki 30-34 kg.
WYMIARY ŚREDNIEJ WIELKOŚCI PSA :
Waga : 36 kg
Wysokość w zadzie : 58 cm
Wysokość w kłębie : 56 cm
Obwód klatki piersiowej : 78 cm
Obwód głowy : 59,5 cm
Długość od guza potylicznego do nasady ogona : 73 cm
Długość od guza potylicznego do końca kufy : 22 cm
Długość kufy : 8 cm
WADY : Każde odstępstwo od wzorca należy
traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego
odstępstwa.
POWAŻNE WADY :
Wysokość w zadzie mniejsza od wysokości w kłębie.
Przodozgryz większy niż 1 cm.
Zgryz nożycowy lub cęgowy.
Brak dwóch przedtrzonowców.
Ucho nie w kształcie "płatka róży", płaskie, przylegające do policzków.
Uszy o stojącej podstawie, nawet jeśli 1/3 ucha układa się w płatek róży.
Ogon jak u buldoga.
Każde inne poważne odstępstwo od wzorca.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE :
Tyłozgryz.
Jasne lub żółte oczy.
Kopiowane uszy lub ogon.
Biały kolor pokrywający więcej niż 30% całego ciała lub w miejscach innych
niż przednie kończyny, klatka piersiowa, kufa.
Znaczenia w innym kolorze niż biały.
Bojaźliwość.
UWAGA : Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni
usytuowane w mosznie.